Vandaag wil
ik over mijn vader schrijven.
Ik weet niet
precies waarom,
je bent al zolang van ons weg.
Jouw sterfdag, al 54 jaar geleden.
Ik zou hem
graag nog eens willen zien,
mijn vader.
Met hem
willen praten.
Ik zou zo
graag jou nog even willen spreken
Ik zou zo graag jou nog even willen zien
Een kleine rendez-vous
Van jou en mij, entre-nous.
Ik zou zo graag jou nog even willen zien
Een kleine rendez-vous
Van jou en mij, entre-nous.
Maar dat zal
niet gaan.
Hopelijk heb
je ons moeder,
wel terug gevonden daar ergens.
Zij vertelt
je dan wel,
hoe het ons al die jaren is vergaan.
Heb het goed
daar samen.
Dat proberen
wij hier ook.
18 opmerkingen:
Goede morgen Marjolijn, al zijn je ouders al lang niet meer hier, je blijft hun kind en logisch dat je ze graag nog wel een keertje zou willen zien. Ik heb ook regelmatig dat ik even mijn moeder zou willen bellen om haar van alles te vertellen, over kleinkinderen en achterkleinkinderen, ze zou genoten hebben, dat weet ik zeker.
Maar ja meis een bezoekuur is er niet en we zullen het met onze herinneringen moeten doen. Ik wens je een fijne zondag toe.
Lieve Marjolijn, ik begrijp maar al te best hoe moeilijk het vandaag voor je is op de sterfdag van je vader. Nu komt het verlies van je moeder er nog eens boven op, en je weet dat je hen in dit leven nooit meer terug zal zien. Probeer al de mooie herinneringen aan hen naar hen naar boven te halen, denk aan al die liefde die zij jou schonken... dat pakken ze je nooit meer af!
de herinnering blijft, deze dag staat waarschijnlijk in je geheugen gegrift.
het is een mooie gevoelige tekst met hoop....
ze hebben elkaar vást gevonden...
als je haar vandaag kon spreken, wilde je morgen weer , en weer en weer, en had ze geen rust,
hoe lang het ook geleden is, je blijft ze missen hé.
xxx
Soms zou ik ook wel een backup willen hebben, iemand om tegen aan te praten, om mee te sparren, iemand die je niets verwijt, maar je begrijpt... Helaas zijn we op een leeftijd dat dat niet meer plaats kan vinden, dat we zelf de oudste in de familie zijn.
Ja, ik heb dat met mijn moeder, ook al weer 34 jaar geleden gestorven. het is niet anders jammer genoeg..
Goedemorgen Marjolijn,
ach wat lief van je: een klein monumentje voor je vader...
Ik zou ook wel even op bezoek willen bij mijn familie...
Vooral mijn zus Cecile mis ik heel erg...
Dagdag!
Heb het verder goed vandaag...
X, Marlou
.
'k Zou meer dan 'heel even' gaan, Marjolijn...
Lie(f)s.
Ja Marjolijn, die dagen vergeet je niet. En soms kun je zomaar die behoefte hebben en kun je het zomaar weer even moeilijk hebben met het feit dat hij er niet meer is. Hopelijk hebben je ouders elkaar weer gevonden.
Mijn vader's graf was al lang geruimd en daarom hebben we zijn naam bij mijn moeder op haar grafmonument laten zetten. En eronder staat 'Eindelijk weer samen'. Ik hoop ook echt dat dat zo is en ons geeft dit een beetje troost.
Houd je taai, maak er nog maar een mooie dag van!
Liefs, Trees
Dit heb je erg mooi geschreven Marjolijn
een soort van heimwee,ik ken dat gevoel.
groetjes Christiene........
Soms denk ik dat ook, kon het maar... en dan zeg ik gewoon wat ik anders had willen zeggen, in de overtuiging dat mijn moeder hoort wat ik zeg :-). Dikke knuffel op een altijd bijzondere dag xx
Geloof me meis... ze krijgen alles door wat je hier doet. En soms proberen ze je zelfs nog een beetje bij te sturen.
Love As Always
Di Mario
Even een bakkie leut daar boven doen, het zou wat zijn.... het zou leuk zijn.
Inmiddels behoren we zelf nu tot de senioren van de familie.....
mooi om je vader op deze wijze in herinnering te brengen Marjolijn..
groeten
Al denk ik zelf niet zo, ik kan dit menselijk denken wel begrijpen.
mijn vader is reeds zes jaar geleden gestorven. Er zijn van die dagen dat ik eens met hem zou willen praten, ook al was hij geen groot prater. Ook al worden we 100, toch blijven we ze missen.
Hij is niet meer, helaas, nergens en voor altijd weg. Triest is het leven toch.
Ook wij hebben het wel eens dat we even met onze vader of moeder willen praten, maar helaas zoals jij schrijft in de hemel is geen bezoekuur. Helaas is nu de tijd gekomen dat onze generatie, de babyboom, aan de beurt is. Gelukkig weten we niet wanneer.
Een reactie posten