Stap voor stap probeer ik weer te zetten.
Om in het ritme te komen,
wat goed voor me is.
Makkelijk is het niet, maar het hoeft ook allemaal niet meteen.
Mijn broer gaat vandaag weer werken,
hij kijkt er zelfs naar uit.
Dat ritme is ook weer goed voor hem.
En ik heb vandaag een ziekenhuisdagje,
niet leuk, maar broodnodig.
Mijn eigen bloedvoorraadje is helemaal op en levert nu alleen maar pijnlijke beperkingen op, waar ik ook niets mee kan.
Dus eigenlijk ook alleen maar blij,
dat het weer verholpen kan worden.
Weer een paar vervelende dagen voor de boeg, maar daarna kan ik hopelijk weer verder met alles wat nog moet.
Want er wacht nog genoeg.
Dat weet ik ook.
Voor jullie een fijne maandag,
ze is het waard om goed geleefd te worden.