Dat zou jammer zijn....

 

Paradijs

Soms ken je een restaurantje waar je zo heerlijk kunt eten.

Zo’n fijne en kleine plek die je het liefst aan niemand zou verraden.
En natuurlijk is het niet echt geheim, want je kunt het gewoon in de Gouden Gids onder ‘restaurants’ vinden en er hangt een uithangbord aan de straatkant.
Maar het voelt een beetje als een geheim als iets zo mooi en klein is, en niet een onderdeel is van een grote keten.
En omdat mooie dingen mooier worden als je ze deelt, vertel je ze dan soms tóch.
Dan zeg je het met de toevoeging ‘dat het heel geheim is’ of ‘dat ze het echt niet verder moeten vertellen’.
Een soort compromis dus: je deelt het geheim wel, maar maakt daarmee een beetje geheimer.

Een zo’ n geheimpje is vlakbij de VU.

Ik ben er al vaak naar toe gewandeld als ik toch moest wachten op uitslagen of op een volgende afspraak in het ziekenhuis.
Of het morgen gaat lukken om even naar mijn geheime plekje: de hortus van de VU te wandelen weet ik niet.
Een kleine, prachtige tuin vol bloemen, kruiden, bijen en bomen; een waar hof van Eden tussen alle lelijke kantoorgebouwen in.
Maar er aan denken is ook al wat.

Met vrijwilligers die met liefde voor de planten zorgen, maar ook voor de bezoekers: je kunt er vers gezette thee, tosti’s en honing kopen en je op een bankje voor de kas in een exotische tuin wanen.

Het geheim dat ik niet aan iedereen wil vertellen, want straks zit het daar bomvol bezoekers en dan is de lol er af.

Je kunt er zo fijn even ontsnappen aan het ziekenhuis en de grauwe wereld en onder de stil-schreeuwende paradijsvogelbloem een kopje koffie of thee drinken.

Maar een poosje geleden hoorde ik dat de Hortus plaats moet maken voor een parkeergebouw.

Jammer hoor, dat wordt een groot gemis.

 

Voor vandaag een fijne maandag.