Zomaar ineens, op een kwade dag kwam jij bij mij wonen.
Ik kreeg geen kans mijn ongenoegen aan te tonen!
Ik vond het helemaal niet fijn.
maar zou jij wel ergens goed voor zijn?
Ik zal jou aandacht moeten geven.
En wat minder bezig zijn met mijn eigen leven.
De vraag is, hoe lang wil jij blijven, een week of twee?
Ach, dat spelletje speel ik zo lang wel mee.
Na twee weken maak jij geen aanstalten om weg te gaan.
Eerlijk gezegd, jij gaat mij steeds meer tegen staan.
Ik heb liever dat jij weg gaat, maar ik weet niet hoe.
Misschien ben ik wel te aardig, geef ik te veel toe.
Of ik heb gewoon te weinig geduld.
En zijn mijn gedachten er te veel van vervuld.
Ik gun jou dan nog maar een beetje tijd.
Misschien raak ik je binnenkort echt wel kwijt!
Maar de weken worden lange maanden, zelfs jaren.
Ondertussen is er al veel meer gaande.
Ik ben zo moe, zo moe, van lichaam en geest.
In mijn hele leven ben ik niet zo ellendig geweest.
Ik wil dat jij weggaat, ik ben het spuugzat.
Zoveel problemen heb ik niet eerder gehad.
Zolang jij er bent, kan ik niet slapen, geen nacht.
Ik verander mijn kussen in dik of dun, hard of zacht.
Ik ga er van dromen en of dat niet genoeg is, je bezorgd me soms zelfs mijn ergste nachtmerries.
Ik ga er van dromen en of dat niet genoeg is, je bezorgd me soms zelfs mijn ergste nachtmerries.
Het probleem neemt steeds grotere vormen aan.
Ik kan niet denken, niet werken, het heeft mij mijn baan gekost!
En al zoveel goede krachten die nooit meer terugkomen.
En al zoveel goede krachten die nooit meer terugkomen.
Vanaf nu ga ik jou negeren, dat doe ik gewoon.
Ik geef jou geen aandacht meer, dat is jouw verdiende loon.
Maar ik had het kunnen weten, het gaat niet goed.
Ik kan je niet meer negeren of niet meer aan je denken.
Je zit in me geworteld, tot in mijn diepste vezels.
Ik kan je niet meer negeren of niet meer aan je denken.
Je zit in me geworteld, tot in mijn diepste vezels.
Ik raak je niet kwijt, hoe, of wat ik ook doe.
Ik huil en huil en huil maar door.
Is er dan echt geen oplossing voor?
Negeren lukt echt niet, wat ik ook doe.
Jij blijft bij mij, gaat overal mee naar toe.
Het is ook zo moeilijk, als je aan de buitenkant niets ziet!
Mijn leven is anders, daar kan ik niet meer omheen, ik raak het steeds meer en meer kwijt.
Omdat met jouw komst een heleboel goeds verdween.
Maar jij woont bij mij en dat zal ik moeten accepteren.
Voor ik dat echt aanvaarden kan, moet ik nog steeds veel leren.
Want wij blijven samen, sinds die dag zijn wij één.
Goed of kwaad, ik kan er echt niet meer omheen.
Jij zal mijn voor- en tegenspoed zijn,
De naam van mijn metgezel is: KANKER!
.
Een maatje, metgezel, goede vriend zal het nooit worden, maar ik weet nu ondertussen heel goed dat ik deze metgezel nooit meer kwijtraak.
En dat is reden genoeg om te proberen er zo goed en zo kwaad als het gaat mee te dealen.
Gisteren wel wat hard geroepen, het zijn maar hele kleine stapjes vooruit.
Maar elk stapje is er een, en dat is het belangrijkste.
Gisteren wel wat hard geroepen, het zijn maar hele kleine stapjes vooruit.
Maar elk stapje is er een, en dat is het belangrijkste.
Ik ga proberen er een dag met misschien wel twee stappen vooruit van te maken.
Fijne maandag.
Fijne maandag.
20 opmerkingen:
Lieve Marjolijn, wat is dat indrukwekkend beschreven!
Een dikke knuffel van mij....
Walter
Heel mooi verwoordt.
En vandaag twee stapjes vooruit.
dat is zo goed geschreven, ik zit hier te wenen....Het is allemaal makkelijk gezegd, maar als je zo'n metgezel hebt hoop je en doe je er alles voor om die kwijt te geraken, maar de werkelijkheid is anders, ondanks alle inspanningen. Ik geef je ne welgemeende knuffel
Ik heb geen woorden lieve Marjolijn.... hoop zeker op 2 stappen vandaag, al zijn ze nog zo klein. Hele dikke knuffel
lieve marjolien,
zo'n metgezel kun je missen als kiespijn hé.
ik leef met je mee,
twee armen om je heen
xxx
nu word het toch wel heel stil in mij ... Die metgezel van jou ... kon ik hem maar ergens droppen ver weg van jou ....
Een hele dikke lieve knuffel
Helpen kan ik je niet, het beetje steun dat ik kan bieden zet ook geen zoden aan de dijk. Het wordt gewoon tijd dat men hier een oplossing voor vindt.
Je hebt het goed geschreven en goéd dat je het geschreven hebt mijn lieve Marjolijn, misschien helpt het je een beetje als je het van je kan afschrijven. In elk geval zal de steun van al je webvrienden waaraan je nu wel heel duidelijk hebt uitgelegd wat je scheelt, je ook een beetje helpen of toch een riem onder het hart steken... STERKTE lieverd, héél veel sterkte met het verwerkingsproces!
Lieve Marjolijn, kom eens wat dichter naar het beeldscherm toe, zo ja. Ik omarm je en geef je een warme knuffel.
Heel veel sterkte gewenst,ik hoop dat je veel lieve mensen om je heen hebt die jou hierin kunnen steunen.
Ik ben hier al zo vaak onder de indruk als ik hier kom. Vandaag is weer zo'n weer dag. Maak er een mooi stappenplan van.
Love As Always
Di Mario
Wat is dit prachtig omschreven Marjolijn. Was het maar niet nodig he zo'n gedicht te maken en op te schrijven. Ik zit hier echt met tranen in mijn ogen. Oneerlijk is het. Ik snap heel goed dat je het zat wordt altijd die rottigheid mee te slepen.En iedere keer maar weer afwachten wat de onderzoeken uitwijzen. Ik geef je een hele dikke knuffel en wens je heel veel sterkte. Liefs, Trees
Lieve Marjolijn, ik geef je een hele grote dikke knuffel!
een vreselijke metgezel en je kan hem niet negeren, die neemt de bovenhand, hoe ver je hem ook wil gooien
maar hij kan je je levenswil niet ontnemen noch al je vrienden die om je geven
dikke knuffel
Heel veel sterkte Marjolijn, blijf positief hoe moeilijk dat ook is met jouw niet te verwijderen altijd aanwezige 'metgezel'.
Anne-Marie
Prachtig geschreven en ik gun jou zoveel goede dagen en stappen.
Liefs Elise
Wij hebben hier niets aan toe te voegen. Even waren we stil nadat we gelezen hadden hoe jij je kwaadaardige metgezel beschrijft. Hopelijk krijg je toch de mogelijkheid om stapjes van vooruitgang te mogen maken. Wij duimen voor je. Lieve groeten van ons.
Heel mooi omschreven hoe jij je kwade metgezel omschrijft .
Hoop dat het vandaag weer twee stapjes voorwaarts zijn voor je .
Hou je taai meis .
Liefs Jet.
Hoe je het ook went of keert, het vreet aan je.
Het is zo ongeveer het meest vreselijke wat een mens kan overkomen, het bezit niet alleen je lichaam en je leven, ook je weblog, iets anders bestaat niet meer. Ook dat is jammer.
Mooi en lief verwoord Marjolijn, maar als het aan jou had gelegen had je toch liever een andere metgezel uitgekozen. Dag, dag, en tot .......
Jeetje...hier schrik ik van.
Té veel van die "metgezellen" en nu heb jij die dus ook?
Ik hoop dat je stapjes vooruit mag maken,iedere dag weer!
Dikke knuf van mij....
Een reactie posten