Gisteren was ik weer een dagje bij mijn broer.
Een beetje vroeger dan verwacht door hem.
Hij was nog niet klaar met zijn strijk.
Dat moest dus eerst af en dan pas koffie.
Helemaal goed.... :-)
En als ik hem zo gadesla,
kan ik alleen maar trots zijn, apetrots...!
Hij slaat zich er goed doorheen, en pakt alles op wat hij kan.
Ook ben ik alleen maar blij,
dat onze moeder hem,
met veel geduld en kracht,
hem gebracht heeft waar hij nu is.
Alle jaren lang dat ze veel samen waren.
Terwijl hij stond te strijken kwam er een herinnering bij hem los.
Weet je nog..... dat we samen ook voor de was van mama hebben gezorgd.
Heel lang......
Ze had altijd zoveel zakdoeken.....
Steeds meer......
En de randjes moesten heel glad, ze vond gerommelde randjes niet fijn.
Zou dat pijn aan haar neus gedaan hebben?
Ik streek ze altijd maar heel glad, want pijn is niet fijn.
Mama heeft me goed leren strijken.
Daar ben ik blij om, kan ik het nu allemaal zelf doen.
Tja, dan komen er toch wat tranen,
en hebben we allebei een zakdoek nodig.
Een papieren, want een stoffen heeft hij niet meer.
Ik ben blij jou als grote broer te mogen hebben,
en jou nu mijn zorg te mogen geven,
waar je die ook nodig hebt.
