Vandaag een verhaal over de
molen in Wouw geschreven.
Velen kennen de molen van
het zicht aan hun rechterzijde,
als ze zich met de auto langs Roosendaal
richting Brabantse Wal of Zeeland spoeden.
De molen staat er al sinds
1811,
maar zo vanzelfsprekend als de aanwezigheid in het landschappelijke
dorpsgezicht van Wouw past,
zo eenvoudig is dat niet.
Erfgoederen als deze molen
kunnen enkel nog bestaan door middel van giften,
en veel vrijwilligersuren.
Op die wijze blijft de
molen behouden,
en kunnen we hem doorgeven aan ons nageslacht.
Maar er schuilt een ander
gevaar;
de ambachten van molenaar en molenbouwer verdwijnen.
De broodnodige
kennis vervaagt om tot slot in het niets op te lossen.
Het zijn de ZZP-ers van het
verleden,
die net als de hedendaagse ZZP-ers het verder zonder enige
steun moeten doen.
Maar wie maalt daar vandaag
de dag nog om..?
Fijne dag vandaag...!!!
